تباری که می آمدم

از به شاخسار بی برگ و بار بلوط

کبکی می شکست سکوت برکه را

مریدی بسجده بود

                مدام

تا نخوت عظیم بارگاه

کبوتری می گریخت

بی درنگ به خلوتِ گلدسته ها

آه ای..ماه عشوه گر !

بر بلندای کدام شب طره پریشان میکنی؟

که نمی ترکد تاولی

ز بانگ خروس

              و

         دل ما

---

  سهیل نصرتی

 

     درود 

                                                 

 با عرض پوزش ... من این نوع شعر ها را نمی پسندم
زبانی که برای امروز نباشد را نقد نمی توانم بکنم..
امیدوارم ناراحت نشوید که البته بعید ست!

شاخسار.نخوت عظیم بارگاه.عشوه گر.طره. "ز" ... این ها خواننده امروزی را زده می کند. زبانی که حتا در سپید های شاملویی هم نمی گنجد ...

و از نضر فحوا هم به معانی قابل تعجبی دست نیافته..امری معمولی...که دور از زندگی معمولی ما انسان های حال است. مریدی که کنار برکه صدها سال پیش مرده و برای کسی مهم نیست..

البته زبان زبان قوی ست که از درونش اگر بتوان عصاره های گفتار امروز را کشید
دیوانه وار به دل می نشیند...

درود

برای سهیل نازنینم

لطفا کمی بو کن ! اینجا ایران ۱۳۸۸است که هنوز برخی جوانانش برای دریافت وام ازدواج! به رمل و اسطرلاب متوسل میشوند، کمی از ثقل فاصله بگیری ، در جای جایِ همین نزدیکی ها ،در زاگروس ، دگردیسی پارینه سنگی هنوز بر مدار است ، کودکانی را میشناسم که روی عظیم ترین منابع انرژی ، سوخت زمستانیشان پشکل است و قوت غالبشان نان و اسپکتورانت !، در جای جای همین دور و برها ، سپیده دمان ، خروسها از شماطه ی ساعتها پیشی میگیرند، شاعر جوان گرامی ما  پیرامون سطحیم وتارهای عنکبوتی سنت را بر دست و پا وگردن  داریم هنوز ، به مـدرنیته وارد نشده با تیپا خارجمان کرده اند، چگونه میتوانیم از پست مدرن سخن بگوییم؟                              

من ترجیح میدهم در پیچ و خم های هزاران معمای لاینحل جاده ای ، بجای سوار شدن بر بی ام و ایکس سیکس ، افسار درشکه را محکم بچسبم  عزیزم.

درشتی های سخنم را بر سپیدی مویم ببخشای ! روی ماهت را میبوسم   1947

  عاتـــفه صرفه جو

 پیرامون ما سوژه های بسیاری هستند برای شعر شدن ، امروزی تر و همچنان پیرامون ما زبان هر روز کلمه ی تازه ای عرضه میکند به دنیای ادبیات ، البته حراج! چرا از امروزی ها استفاده نکنیم؟؟؟ چرا برای جلب و جذب مخاطب امروز با او به زبان روز ارتباط برقرار نکنیم؟؟؟ اگر دهه های 30 یا 40 یا 50 سالها طول می کشید زبان کمی این ور یا آن ور بغلتد امروز هر روزش با زبان تازه تری بر خورد می کنیم. اینترنت. چت . اس ام اس ابزار های به روز آوری زبان هستند. وقتی که این روز ها جای قار قار کلاغ را زبان" فینگلیش" می گیرد چرا در آسمان امروزی پر نگیریم؟؟؟

می خواستم بگم تلاش شما در جهت شعر ستودنی ست ! اما نظرات را که خوندم بیشترآنان بر این عقیده بودند که زبان شما قدیمی ست. و من هم همین نظر را دارم با توجه به مقدمه ی بلند بالایی که نوشتم. حیف است با این همه شناختی که از شعر و شاعری و عناصر مربوطه دارید خواننده ی امروزی از شعر شما لذت نبرد.
ایجاد التذاذ برای مخاطب اولین گام در جهت نزدیک شدن به اوست. و این مقدور نیست مگر با زبان ساده و صمیمی خودمان را مسلح کنیم. وقتی صمیمی شدیم فضا می سازیم. وقتی فضا ساختیم همذات پنداری را شکل می دهیم در خواننده. و وقتی همذات پندار ی صورت گرفت مخاطب پا به پای شعر پیش می رود و از آن لذت می برد.

پرستو ارسطو

از تبار سنت های اصیل می آیی

و بر بلندای شب آشفته ی شعر آواز میخوانی

کسانی که با معادلات شعری آشنا هستند میدانند که با تکیه بر عصای المانهای زبان شعری گذشته وبقولی فاخر است که اساسن راه به شهر ادبیات گشوده میشود و متاسفانه گروه کثیری نه تنها این واقعیت را انکار میکنند بلکه غافل از واقعیت های پیرامونی جهان را فقط ازپنجره ی ذهن خویش میبینند و شعری را که با تئوریهای آنها همخوان نباشد بی رحمانه مردود میکنند هنوز در ادبیات پیشرو غربی که پروسه ی گذر از مدرنیته به راستی انجام گرفته با زبان فاخر و سن وسال دارشان چنین برخورد نمی کنند که ما میکنیم با اینکه هنوز در اولین خان مدرنیته مانده ایم شاعر را به میز محاکمه میکشیم که زبانت قدیمی است وبیانت غیر مدرن مگر ما در کدام جامعه شعر مینویسم ومیخوانیم که ذهن و زبان مردم ان از فرهنگ و زبان جامعه ی سنتی نیست و آیا این زبان و بیان در جریانی شتاب زده از هول حلیم کمی توی دیگ نیفتاده من خود شعر سپید مینویسم ولی ریشه ام از سبک های سنتی ادبیات شعری تغذیه میشود تجلی هر هنر مدرنی در گرو آگاهی به داشته های میراثی وموروثی ماست که نباید اینگونه از آن گریزان بود نباید فراموش کرد که برای دست یابی به مولفه های مدرن باید از ادبیات گذشته ی خود عبوری منصفانه وآگاهانه کرد 
وچون شعر مدرن همچنان در گودال بحران دست وپا میزند باید با نگاه پاکسازی محتاطانه تر عمل کرد. بعد از نوشتن این مقدمه چشمم به توضیحات رسای شما افتاد که با بیانی شیوا حرف دل مرا هم زده اید وشاعران نباید در افراط چنین مقوله ای کپی دیگری شوند و باور داشته باشیم که همیشه عیب هدم درک مفاهیم شعری میتواند در زبان ذهنی ماباشد شعری زیبا ، منسجم و پرتصویری خواندم ولذت بردم .بادرود و احترام

شبنم شيرواني

از تباری که می آمدی، گذشتم
کبکی شده ام تا..
سکوت شعرت بشکنم
مریدم که،
به نخوت سجده ، پای بستم
این تاول نترکیدنی را تاویلی بر ناشکیبایی و رنجوری شاعر یافتم

با شعرت قدم زدم خوش گذشت این سیاحت بر من

حسین صولتی

با درود  
سلایق در دنیای شعر و ادبیات بسیار متفاوت هست و به قول شما بیشمار وباز به تعبیر خودتان به اندازه ی رنگهای زیبای بالهای تمام پروانه های جهان ...چه تعبیری شد ....
خود بنده با نظرات دوست عزیز م .. پرستو ارسطو کاملا موافق هستم .... مگر این شاعرانی که ما داریم .. الفبا را با شاملو نیاموختند .. با نیما ... ... و همین یک نیم نگاه ... باعث میشود .. که بنده مرید تمام کلمات رنگارنگ شاملو باشم .... و هنوز هم شعر های زیبای شاملو را باصدای خود استاد را گوش می کنم ....
من نمیخواهم از شعر شما تعریف کرده باشم و یا انرا رد کرده باشم . ... اما چه کنیم...... بی تعارف که نگاه جوان امروز ... از قدوما خاطره ایی خوش ندارد ... و هر چه را قدیمی . دور میبیند ... مطرود .. قابل انکار می داند ....
همین نگاه و اندیشه است که در برقراری ارتباط دچار سر در گمی شده و دل از لذت خوانش و درک کلمات بکر و صقیل گذشته بر می تابد .... در گذر از دست یابی به نگاهی خاص شعر امروز را بیشتر می پسندد .... شعری که ممکن است .. من از ان خوشم بیاید ..ولی نگاه شاعری چون بانو صرفه جو انرا تعدیل شده و با اندک ویرایشی شعر ی قابل اعتنا بداند ....
که این نقطه ی تقابلی ست در جهت پیشرفت و شکافتن نگاههایی که از دل .. این دلواره ها و نظرات بر می خیزند ... چه بسا مد جمع حضور اضداد را نکته مهم و نقطه ی قوتی میبینم در جهت شناخت هر چه بیشتر بزرگان این عرصه.... بر جریده تان نگریستم .. هر چه بود لطف بود و لحظاتی خوش ...بی ادبی مرا ببخشید ..

علي خدادادي

سلام يوسفي نژاد عزيز
سپاس بيكران به خاطر دعوت بنده براي خوانش شعرتان
آنچه به يك شعر ارزش مي دهد آن است كه با اقبال عمومي مردم و مخاطبين روبرو شود نه فقط به گفتار امروزي سرودن و پست مدرن بودن! چه بسيار كارهايي از مدعيان مدرنيته كه حتي گاهي همجنسان خودشان - اگر نگويم خودشان - نيز در درك مفاهيم آن عاجزند چه برسد به مردم كه شاعر بايد براي آنان بسرايد!
به نظر بنده اشعار زيبا و دلنشين و پرمغز شما مخاطبان خودش را يافته است و هيچگاه نبايد دل نگران باشيد كه متهم به سرودن با زبان ديروزي مي شويد.
سربلند و مانا باشيد.

 

مریم فیروزی

به نظر من همون طور که دوره مرید و مرادی به پایان رسیده . این شیوه نوشتاری هم حرف امروز نیست . فرصت برای خواندن نظر دوستان پیدا نکردم . فقط تونستم یکی از جوابیه هاتون رو که در صفحه اصلی گذاشتید بخونم . اگه هنوز در زندگی روزمره خودمون در سنتها دست و پا میزنیم دلیل نمیشه در هنر و ادبیات درجا زدنمان را با سنتی بود فرهنگمون توجیه کنیم. برای حرکت کردن به جلو و ساختارشکنی باید ساختار را یاد گرفت تا بتوان ان را شکست .ما ساختار رو برای شکستن یاد میگریم تا هنر رو زنده نگه داریم . باید مسیر را طی کرد و ادبیات ما در دهه های اخیر این مسیر رو طی کرده . از نیما تا به امروز .پس به نظر من نوشتن با این زبان حرکت به سوی عقب است .
در دنیای هنر از ایستادن و توقف باید گریخت . اگر نه عاقبتمون مثل امسال گوتشلاک میشه که شوپن وقتی صدای پیانویش رو شنید گفت به تو بشارت میدهم که سلطان نوازندگان خواهی شود.
اما عاقبت ازش چی موند ؟ در اواخر عمرش در حالیکه منتقدین از تکرار به ملال رسیده بودن گفت چه اهمیت دارد که تا هزار سال دیگر چه اتفاقاتی می افتد؟ و بعد پشت پیانو نشست و قطعه مرگ شاعر رو برای هزارمین بار نواخت.

چند نکته در مورد کامنت های صولتی و فیروزی عزیز، بدون تردیدما در شرایط سنی فعلمان، در حال درس آموزی از جوانانی هستیم که مولد جهانی نو هستند ، باید به این عزیزان عرض کرد:  آنچه بعنوان اندوخته های علمی و فرهنگی ، امروز چراغ و راهنمای ماست ،همان چیزیست که از گذشتگان بدستمان رسیده و اگر آن اندوخته ها نبو د، ما امروز از دیدن نوک بینی مان هم عاجز بودیم بنابراین نقد گذشتگان منطقی ولی نفی آنان امری کاملا غیر عادلانه است بحث ما در مقایسه شعر کهنه  ، نو و فرا نو، یک مباحثه علمی و بدیهی ست که همواره بین دو نسل متفاوت وجود داشته و خواهد داشت ، گریز از این بحثها و خود داری از مطالعه ی اشعار سایر سبک ها از جانب هر کس و نفی مطلق آن در واقع پاک کردن صورت مسئله ست و مشکلی را حل نخواهد کرد ، آنچه که سرلوحه ی دیدگاه های ما در بحث شعر است نگاه ساختاریمان در همه ی ابعاد است  به جامعه ، یعنی ما نمیتوانیم و نباید در یک جامعه ی روستایی فقیر در مورد معضل ترافیک بحث کنیم ، روستایی گرسنه ، برایش آسمان و ابر و باران و کشاورزی و گندم و نان اهمیت دارد او اینها را می فهمد، ترافیک نه مشکل اوست نه میخواهد و نه میتواند در باره اش فکر کند او اساسا با این مقوله مشکلی ندارد، مشکلات اجتماعی را باید آنگونه که هست بیان کرد، خانم سریا داودی حموله شاعر جوان و خوش آتیه ادبیات ایران میگوید : زیر تابلو عبور ممنوع /زنی کبوتر چشمانش را پرواز میدهد/مردی تندتند قفس می سازد/
این سه سطر با همین واژگان ساده، درد های مشترک نه تنها زنان یک کشور که درد مشترک زنان  جهان است ، در جای جای دفاتر شعر این بانوی بزرگ شعر ایران ، جای پای عشق به انسانیت و تبری و بیزاری از ستم و تعدی هویداست ، او از فنجان قهوه اش چیزی نمی گوید!! او حتی اگر از کارون و زاینده رود میگوید نه بعنوان یک تصویر چشم نواز که بمثابه ی نماد بالندگی  و روندگی یاد میکند برشاعر جوان ما هیچ ایرادی نیست اگر با زبان و ادبیات خودش از زخم های بجا مانده و وارد شده ی به جامعه و فرهنگ بگوید ،
جناب صولتی و خانم فیروزی عزیزم، دست شما و هر کسی را که باب اینگونه بحثهای چالش بر انگیز  را بگشاید باید بوسید و دست آنانیکه به این بحث ها ورود میکنند و نظر میدهندنیز.         قربانتان-محمدمراد