پیرهن شوریده ی پدرم

از خواب آشفته ی تاک های هزاران ساله می آیم

 

 چون ماهِ مست

دل به جذر و مد این جهان نمی دهم

 

 

 

از چشمانِ ملتمسِ ِکدام نیشکر بگویم ؟

 

به هنگام آتش بازی

 

یا از سکوت ِنجیبانه ی کدام گندمزار ؟

 

به وقت هجوم ملخ ها

 

 

 

 قیامت ؟

 

 

از دستانِ پلاسیده ی مادرم آغاز می شود

 

و پیرهنِ ِ شوریده ی پدرم به تموز

 

 

 

از دلم ؟

 

نگفته ام  اما

 

پنجره هایش می لرزد

 

آنگاه که دیوانه ای به کوچه پرسه می زند

 

با پاره سنگی در دست

 

و من

 

دستارم را به خدا تعارف می کنم

 

برای اشک هایش

-------------------------------------

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 

 

 

 

 

 

نقاش

 

   نقاش

 

 

 

پلک میزنی

 

به صبح

 

نقاش نگاهت می شوم

 

میزنی به خواب 

 

 دستپاچه می شود خدا 

 

و کائنات

 

 روی دستش می ماند

 

تا صبح

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

هفت توی بی کجا

 

 

هفت توی بی کجا 

 

 

 دل

به ستاک ریشه در هفت توی بی کجا می آویزم

 

با یادهای سرخ

 

رمه های بی سوار 

 

دل به مهمیز باد سپرده اند  

 

تا من

 

در تاراج پا افزار پدری ام

 

پا در کفش نسیم کنم

 

این روزگار

 

تا بوده

 

آسیمه به حجله میرود

 

که هلال ماه

 

پا در رکاب چهارده نمی نهد

 

از ستارگان کی ماند *

 

 

باز پرسید !

 

 

*در  زبان  بختیاری  به  "پیر دختر"  میگویند   "کی مند" 

 

که  در  واقع  همان  "کی ماند"  است .

مادر بزرگ

 

 

مادر  بزرگ

 

 

 وقتی

 به ایستگاه مترو رسیدم

 ظهر بود

 بوی فست فود با  اذان پیچیده بود 

در هم

 دخترکی تبلیغ عطر می داد

 و من که دلم ضعف رفته بود

 عطر یاس ی سفارش دادم !

 همه چیز تند و تند اتفاق افتاد

 آمدن قطار      

 سوار شدن من

 وخندیدن مادر بزرگ که یادم رفت بگويم

سوار کولم بود

 مسافران خندیدند

 به کفش های تا به تای  من و

 چادر ِ گلدار مادر بزرگ

 که گیر کرده بود

لای درب قطار

 

ایستگاه اول

 ایستگاه امامزاده

 من و مادر بزرگ پیاده شدیم

  قطار رفت

 تند  و  تند

بی آنکه مسافری دست تکان دهد

برای من و

مادر بزرگ !

 

--------------------------------------------------------